கள்ளன்!!!

மெல்லிய குளிர்
கண்கள் இருட்டை உள்வாங்க
உன் பேச்சு காதோரம் மெதுவாய்
என் வெளிச்ச வேதனை நீ
கரைகிறேன் ...
கரைகிறேன்...
இதழ் ஈரம் காதுமடலை சுட்டெரிக்க
எப்படி சாத்தியம் உன்னால்
ஒரே நேரம் உயிர் கொடுத்து உயிர் எடுக்க...
ஆழிபெருக்கில் அடித்து செல்லும் சிறு துரும்பாய்
நான்
உன்னால் அழுகிறேன் சிரிக்கிறேன்
ஒரே நிமிடகரைசலில்
நான் நீயாக
நீ நானாக
கரைகிறேன்...
கரைகிறேன்...
உன் வார்த்தைகள் எனை எழுப்ப
என் பாட்டோ உனை தாலாட்டும்
இத்தனை நாள் சுமந்த சோகம்
நொடி நேரம் இடம் மாறி
சுமைதாங்கியும் என்னோடு
கை கோர்த்து நடக்க
கரைகிறேன்...
கரைகிறேன்...
இறந்த பின்னும் உயிர் பெற்று எழ
நீ
மட்டும் தான் காரணம்

காத்திருப்பேன் !!!

இனிய நினைவு போர்வை இறுக்கி போற்றி,
பேச்சு தலையணை கட்டி பிடித்து,
தனிமை குளிர் விரட்டி
தூக்கம் தேடும் இக்கணத்தில்
ஏனோ ....
உன் சிரிக்கும் பார்வையும்
உன் மயிலிறகு மனதும்
கதகதப்பாய் என்னை சுற்றும்...
என் இமை இரண்டும்
உறக்க சுள்ளிகள் எரிக்க
உன் ஞாபக புகை
ஆற்று சுழலாய்
இந்த பேதை நெஞ்சின் அலைகளை
இன்னும் தத்தளிக்க வைத்து....
ஆனால்
நீ உறங்கு
என் அன்பே
என் புன்னகை சூடு பிடித்து...
உனக்கான என் வாசம்
சிறை அடைத்த பெட்டகம்
இதோ
என்னிடம்....
மீண்டும் உன்னை காண
நேர்கையில் உன்னிடம்
கேட்பேன் பண்டமாற்று!
உன் கனிவு பார்வையை
மொத்த விலைக்கோ
அல்ல
குத்தகைக்கோ...

More sidhar pattu!!!

சிவவாக்கிய சித்தர்

* நட்ட கல்லை தெய்வம் என்று
நாலு புஷ்பம் சாத்தியே
சுற்றிவந்து முணுமுணு என்று
சொல்லும் மந்திரம் ஏதடா?
நட்ட கல்லும் பேசுமோ
நாதன் உள்ளிருக்கையில்...
சுட்ட சட்டி சட்டுவம்
கறிசுவையை அறியுமோ!!!

பத்ரகிரியார்
* ஆங்காரம் உள்ளடக்கி
ஐம்புலன்னை சுட்டெரித்து
தூங்காமல் தூங்கி
சுகம்பெருவது எக்காலம்!!!

சித்தர் பாடல்கள் தொகுப்பு!!!

I am intrigued by these siddhar songs, which gives a different meaning at all point. I have started searching for them, recently. These ones are written by azhagani sithar. I really can't comment about these songs, coz I'm nowhere near the zone to really understand it. But I'm so honoured to even have a chance to read them...

* சாத்திரங்கள் ஓதுகின்ற சட்டநாத பட்டரே
வெப்பிறப்பு வந்த போது வேதம் வந்ததவுமே
மாத்திரை எப்போது உள் அறிந்து கொள்ள வல்லரேல்
சாத்திரங்கள் ஏதுமில்ல சத்தி மூர்த்தி சித்தியே!!!

* வாழை பழம் தின்றால்
வாய் நோகுமென்று சொல்லி
தாழை பழம் தின்று சாவெனுக்கு வந்ததடி
தாழை பழத்தை விட்டு
சாகாமல் சாக வல்ல
வாழை பழம் தின்றால்
கண்ணம்மா
வாழ்வெனக்கு வாராதோ!!!

* ஈசன் உடம்படியோ
ஏழிரண்டு வாசலடி
உண்பாய் என்ன சொல்லி
உழக்குழக்கு நெய் வார்த்து
முத்து போல் அன்னமிட்டு
முக்கனியும் சக்கரையும்
தித்திக்கும் தேனமிர்தம்
கண்ணம்மா
தின்று களைபாறேனோ!!!

* முத்து முகப்படியோ
முச்சந்தி வீதியிலே
பாதம் இதழ் பரப்பி
பஞ்சணையின் மேலிருத்தி
அதை அடுக்கி நிலையில்
ஆருமில்ல வேளையிலே
குத்துவிளக்கேற்றி
கண்ணம்மா
கோலமிட்டு பாரேனோ!!!

Slipping through the time....

My job has this weird effect on me... I love my work... I can reach a person and a family at so many different levels. For all that I do, I can really make a difference in a person's life... or should I say quality of life. I love pencil sketching and I remember when I was in my 11th std., I drew a picture of my dad sitting in this easy chair with a walking stick right next to him and bald. My dad had this amazing silky soft hair which he used to handle in such a way. But I never could see him grow old... In my heart, he is still young and energetic and lovely.

In my job, I see lots of elderly patients in their late 80's and early 90's with various degrees of dementia. I find it so painful to watch them. You know what kind of image I have when I see a patient with dementia... An empty shell... Whatever we are, we have been slips away into this void and imagine not being able to recognise your own hands, your lovable partner and your children... what do you think life would be worth, if your are lost like this? Nothing, I suppose...

But each time I see them, even if it's everyday sometimes two or three times a day, I still introduce myself to them and some can talk, some have no expression and some just mumble. Each time you come close to such a patient, its the smell that makes me have this Dejavu. Its a mix of soap, powder, cornflakes with milk and pee and shit*** with strange smell of depression. It never changes from one patient to another. It catches upon me at times.

I remember one of my lovely lady, who is 91 years old, who kept crying for her father and kept saying that she has lost her dress for her prom party. Silly life, ain't it. You go through life with smile, tear, pain, surprise and various emotions and you end up getting old and whatever you have been through just disappears from your mind and you become nothing that you were... So tell me, now... Having to go through this life like this, is it worth it... Do tell me. I find that death is more inviting in this situation. What is your thought about this, my people.

Feeling bad!!!

Its been a OK day today!!! Been a bit cloudy and slightly wet. I was listening to some song as I walked down home. In the midst of my uneventful dull and dragging days, I feel more alive during this walk. Its a 20 minutes walk for me via a park, small hill, bridge, a housing block and an industrial estate. I can feel the aura around each and every part, I walk through. I brush my hands through most of the trees in reach as I walk up and down. There are a few houses with lovely gardens which are having blooming flowers and few houses with different breeds of dogs and few houses where they display a lot of stuff over the window and a few houses with children. The same with the smell, Each house emanates a different smell, which is so vivid. So I breath in each moment of my time during this walk, which get me ready for a long dull tiring day and unwinds me after I come from the work.

So, here I'm today as usual walking my way from work... I come across 3 bus stops on the way home. As I was almost reaching the last bus stop, I watched these two pigeons which were flying down to the bush near the bus stop. For some weird reason, I watched one of this birdie just fly right into the glass wall side of the bus stop, which I think is a serious judgement error. It went and hit the wall, ''PPPHHHAAATTTCCHHH''. I know it sounds silly. For some weird reason, I ran towards the bird and sat next it. I watched it shudder and slowly die right in front of my eyes. My adrenaline was still rushing and I couldn't stop shivering. I didn't know what to do, once the bird died and I just sat there for, what I think is almost 10 minutes.

Finally, I just left the pigeon there and walked past through my usual way. I felt so heavy at heart. You know when there is an incident especially bad one, you go through all the phases. It's not like I don't see death... In fact I see death every where around me. I watch people wither away right in front of my eyes. I see at least 2 to 3 patients dying everyday. I have started patients on IPOC ( Integrated pathway of care for the dying ) which technically means you stop all the treatment and investigations and just let the patient pass away as painless as possible. But as I was walking down the road today, I couldn't help wondering... ''Is my life any more worthy than this pigeon that has died''.

Sad blip of truth...

I have been living by myself for a long long long time now.... Its so wrong to say that... I do have people who care for me but what is that makes my life the way it is now, I'm asking my self. I really don't have one answer for that.... I have a complex answer where in one answer is interlaced with another.

How can I be more specific.... I've been so jealous of people who really can recite each and every details of their life. Unfortunately, I'm not one of them. I can't remember a face, a conversation or an emotion. I live my life by just passing with the wind. I sometimes go AAArrrrhhhhh..... Coz i want to be so mad but I can't remember what made me mad in the first place. It's exhausting...

I can't remember My school days, My college days, My daddy, My son, My happy time or my sad times. I live like water. I want to remember so much, but I'm not cut out for that. Why I wonder....

I understand that we all survive by remembering. But there are people like me who survive by forgetting. I seem to forget people, conversations, colours, smiles, harsh words, tears, love everything. May be this is how I'm meant to survive...

Long time no see!!!

Tis been a long time since I have logged in... But its good to be back... I am blissfully lost in my work and day in a day out, I'm running. I have not been able to find time for myself... I now am back again and need some self reflectin' time. I find writing brings out the chaos from within and makes me look at things at a different perspective.

I don't know if anyone missed me but I missed myself. SO hear I'm back to write all that goes around me and within me.

Hello world!!!

A belated Happy new year wishes from me.... Hope and pray that all goes well... Hope and pray all the wars in this world will come to an end... Hope and pray that this planet will start saving their environment... Hope and pray that We all will be able to get what we want in our lives.

தனிமை

காலை கடிகாரம் அடிக்கும் முன்பே
கண்விழிப்பு...
தூங்கியும் தூங்காத நினைவு!
படுக்கையில் கிடக்கும் நேரம்
வெறுமையின் விரல்களின் கிடுக்கிபிடி...
மூச்சு விடவே சிரமத்துடன் தொடங்கும்
என்னுடைய இன்று...

நேற்றுக்கும் என்றைக்கும்
பெரிய மாற்றம் ஒன்றும் இல்லை...
என் இன்றைக்கும் நாளைக்கும்
ஒரு வித்யாசம் இல்லை...
இயந்தரமாய் மாறிய கால்கள்
நேராக கூட்டி செல்லும் தயாராக...

உடை மாறி கடவுள் முன்
கண்மூடி நிற்கும் நேரம்
என்னை அறியாமல் இமை நனைக்கும் கண்ணீர்...
என்ன வேண்டி என் பிரார்த்தனை?
அதுவே மறந்து போய் நான்...
மனது லயித்து செய்யும் செயல்கள்
மறந்து நாட்கள் பல பல!!!

நெஞ்சின் உள்ளே ஒரு பெரிய பூட்டு
இதயம் அதனுள் மறுத்து துருவேறி போய்!!!
மிதமிஞ்சி இயங்கும் மனித அலைகளின்
மத்தியில் பாலைவன தனிமை...
எதற்காக நடக்கிறேன்?
என்ன செய்கிறேன்?
என்ன தேடுகிறேன்?
என்ற கேள்விகளின் குமுறல்கள்
அடங்கி நான்...

இந்த தனிமையின் பதில்
எப்போது கிடைக்கும்
தாயின் மடியில் கண்மூடவும்
என் மகனின் தலைமுடி கோதி உச்சி முகரவும்
கொதியாய் கொதிக்கும் மனது...
நாட்களின் இரைச்சல்களில்
ஒவ்வொரு மணித்துளியும் அடித்து கொண்டு ஓட
என்றாவது கரை ஒதுங்குவேன்
என்ற சிறிய நப்பாசையில்
இன்னும் மிதந்து கொண்டு
என் நாட்கள்...