வருவாயோ நீ!!!

என் கண்ணின் நீர்த்துளிகள் படிக்கட்டுகள் ஆனால்
என் நினைவுகள் அதில் பாதை ஆனால்
நாம் சிரித்த சிரிப்பொலிகள் அங்கே விளக்குகள் ஆனால்
நாம் வாழ்ந்த வாழ்க்கை அந்த இடர்களை உடைத்தால்
நம்மை கடந்தவை எல்லாம் மறந்து போனால்
இந்நேரம் நான் உன்னை அடைந்திருப்பேன்
உன்னை என்னோடு மறுபடி அழைத்து வர!!!

உனக்கான என் கடைசி வார்த்தைகள்
என்னோடு
விடை சொல்ல எண்ணி
அதுகூட என்னில் சிக்கி...
வார்த்தைகளும், வாக்கியங்களும்
தட்டு தடுமாறி சொல்லாமல் நிற்க,
அதுவும் மறந்து போகுமோ
கால போக்கில்...

உனக்கு தெரியுமா?
என் இதயம் சொல்லாத வலியில் படும் அவஸ்தைகளும்!!!
ரகசியமாய் கண்ணீர் வழியும் தருணங்களும்!!!
இருட்டில் கிடக்கும் மௌனங்களும்!!!
சிரிக்கும் நேரம் உன்சிரிப்பு சத்தம் என் காதில் மட்டும்!!!
அழும் நேரம் உன் கண்ணின்
பளபளப்பு என் கண்ணுக்கு மட்டும்!!!
சுகிக்கும் நேரம் உன் மூச்சு காற்று என் மீது மட்டும்!!!
சொல்லிய சொல்லாத வார்த்தைகளின் வலி
என் நெஞ்சில் மட்டும்!!!
மனதை திறந்து சொல்ல முடியாத நிலையில் நான்
சொன்னாலும் கேட்க பிடிக்காத நிலையில் நீ

உன்னை இழப்பது கடினம் எனக்கு
அதை விடவும் கடினம் உன்னை மறப்பது....
என் வாழ்வின் பாதி நினைவுகளை
அழிக்கும் தைரியம் இல்லை எனக்கு...
ஆனாலும்
வாழ்வின் பாதை
வேறு பக்கங்களில் நம்மை அழைத்து போக!!!
தெரிந்தே பிரிகிறோம்...
நான் எதை இழந்தேன்?
நீ எதை இழந்தாய்?
என்ற கூட்டல் கணக்கின் விடை
உனக்கும் எனக்கும் மட்டும் தெரிய!
எல்லோரின் முன்னிலும் மௌனமாய்
விடை தெரிந்தும் பதில் இல்லாது...

Disturbing movie I watched!!!

Well, Now that I am stuck alone in my cabin with only two channels to watch... One in Creole and the Other one in French, Creole and English, I don't have a lot to choose from! You know what I mean? Anyways, I was just chilling out in front of the screen today and I happened to see this movie which was directed by a French person. I started watching it with not much of an interest, But the movie actually got my attention. I always liked movies, no... no... Strike that!!! I love movies...

Anyways, The movie was all around this thing, which we take for granted " FIRE". The opening scene of this movie starts from this conflagrant blazing fire in front of the cave and A prehistoric Neandredal man sitting in front of it. The place is freezing and as the camera keeps moving into the cavern, it is full of the same species of people ( I don't know what to call them) huddled up together. This movie doesn't have any graphic image like this new movie " 10,000 BC ". There is a older man who has a kinda lantern made out of the hip a And thigh bones of animals and there are few pieces of charcoal which is like the source for their fire.

In this cold region, there is another much more primitive form of human who wants the fire. SO, they come and start killing half the tribe ( toooooo Gory ) and take the fire. But this old man who is in charge of that lantern runs and hides it. Leaving the dead behind, the remaining people of the colony shuffle and get into and much more colder place. This old person later retrieves the lantern, but the charcoal has died out of flame. One by one, people of that group just fall and die because of the blistering climate. So the hero of the movie, one of the young chaps of the colony goes in search of fire, with two of his other dudes.

They meet a lot of challenges like making their way through a pack of hyenas or wolves ( I'm not sure, which one ), running away from Sabre tooth cats etc. Finally reach the mountains, where the cannibal tribe is having a huge bonfire kinda thing. While two of the dudes, try to distract the group, Our hero reaches for the fire and finds that there are two peculiar kind of girls being hanged in the tree alive, while taking the fire he sets them free. Destroys this fire and runs back for his hide with his dudes. I should say this hero guy is a barbaric guy as well. They don't have any dialect, no emotions, no rules, they don't know about how to make fire, they eat raw meat and they f*** women in a very brutal way, like an animal, devoid of any bond or respect for fellow colony people, So more like a Animal himself.

Now as they run away from this cannibalistic colony, our hero falls and injures himself. One of the girls whom they save, keep following them and help him by giving some herb, which eases out his pain. Now that night as they lie down in front of the fire, one of the dudes tries to misbehave with the girl, SO she goes into our hero's custody. But the hero himself molests her. No issues regarding that by the way. Well This girl is from another tribe who are much more evolved and she leaves these men as they were sleeping. Next day morning, hero wakes up to find this girl missing. FOR the first time, he misses a woman and unable to do anything else, he follows her and the friends follow him. They walk into the girls tribe which has knowledge about fire, house, language, weapon and stuff. And finally they walk back to the tribe with this girl.

I am not able to explain a lot of stuff about the movie. But it got me thinking like all those other movies like APOCALYPTO etc... We'll this is how we started out and this is how we have evolved into. The basic self in each and every individual is still the same, WE ARE ALL THE SAME ANIMALS INSIDE, BARBARIC AND ALL...

Question not for the weak hearted!!!

The answer to this 10 paise worth question will not be found at the heart of the many and varied - cursory - reflective - religious - philosophical - weighty and abstract searches, so long as the questions remain centered around, originate from and end with the bias perspective of a canine toothed mammal called "MAN".

Perhaps, instead of searching for what the meaning of life is supposed to be, we should be reflecting on whether a meaning is INDEED POSSIBLE. If so, does it then exist, only because we seek it? I really want to argue that a man's life, like that of a whale, a giraffe or a rat or a cockroach is devoid of meaning, and is no more worthy of deserving a meaning than the lives of any other species.


To search for a meaning that does not exist, or create one's own quixotic meaning is but a futile experiment in DELUSION. It invariably leads the vulnerable and the gullible into the tangled web of the religious industry, transcendental gurus, charlatans and other smiling predators.


From what I have read and understood, my brief view on our species about " WHERE WE CAME FROM & WHERE WE GO; THE ROCK ON WHICH WE LIVE AND DIE; ITS POSITION IN RELATION TO THE COSMOS AND THE FUTILITY, INDIFFERENCE AND IMPERMANENCE OF THE UNIVERSE".

# In the 1st possibility, an all powerful, all knowing and self existent SUPREME BEING has taken up the role of the Creator of all life & Universe; Moreover that everything was designed or foreordained for a specific purpose & meaning.

# The 2nd possibility is that the Universe was formed amidst an eternal and infinite cosmos that had always existed. That the limitlessness of TIME, in concert with gravity, quantum physics and nuclear fusion gave birth to stars, planets, moons and all other celestial bodies.

Anyways, the 1st possibility, GOD, gives the world meaning but doesn't explain its chaos, while the 2nd possibility, EVOLUTION, explain its chaos but cannot give it meaning.

As for the incipience of life itself from inanimateness to the first single cell organism; My understanding is simply that the chaotic and unique conditions that existed at that particular time, and which had not hitherto or since existed, at least not on our little planet, predisposed life to burgeon and evolution took us the rest of the way. Admittedly, this theory is not set in stone but there is incontrovertible evidence to suggest that it is the less ridiculous of the two.

Now, if we were to draw from the biblical and other scriptural version of creation, we would have to accept a world designed by a supposedly benevolent GOD; where one must feed on each other in order to survive; where one must feed on the death of the other - where something has to die for something else to live.

One would then also have to concede, that the pain suffered by a gazelle as it is devoured alive by a lion, or that endured by a rat ripped apart by the talons of an eagle, is all a part of a perfect and irreproachable nature.

Moreover, we must bear in mind that this nature was allegedly designed by a compassionate and omnipotent GOD, who then went on to pass a law condemning killing whilst recognizing slavery.

If we look into the history of the canine toothed predator we call, MAN, we would soon see an evolution from a raw and savage barbarism to a nefarious system of man systematically exploiting man - with a brief interlude immersed in blood, torture, rape, slavery, human sacrifice, wars, cannibalism and other abominations.

So, if meaning was a kind of reward which is bestowed on the " VIRTUOUS" by a caring and kindly creator, I hasten to add that of all the species sharing the Earth today, man would have to rank, among one of the least deserving species, to receive it.

It is often posited that man is the only species endeared with an innate sense of right and wrong. I submit that history does not support this view, for on most occasions when due to breakdown in law and order, e.g. wars, plagues and natural disaster; when those 'innate qualities' have not been enforced; when man has been left to his won devices, to do as he chooses with impunity, his so - called sense of right and wrong soon degenerated into widespread looting, burning, rape, murder and reckless destruction. In a nutshell, on the occasions where his nature has not been suppressed by force, his true animal instincts soon emerged.

In my sense, the sense of right and wrong is no more innate in man that it is in other species. It is taught to many by society, much in the same way as a man teaches a DOG that it is wrong to eat the family cat but right to retrieve a ball.

When we think of the brevity of our lives in terms of geological times, we can only conclude that it is no more than an insignificant heartbeat in time. Similarly, if we compare a finite Universe with eternal cosmic time, we begin to wonder what dent, a few thousand billion years of existence could possibly make on the fabric of eternity?

From this perspective of eternity, Our UNIVERSE would seem to appear and disappear as quickly as the future merges into the past; therefore it cannot be anything else but INSIGNIFICANT, INDIFFERENT AND COMPLETELY DEVOID OF ANY MEANING. What's more, it is not impossible that out " BIG BANG" may have been but one of many, that could have occurred in the past, and which may again occur in the future. " BING BANGS" which may have given birth to other Universes with stars, planets, moon and other life forms, like those that exist today - which may have existed for a time before disappearing without a trace.

It is self evident that the only interference we can draw from the turbulence of an impermanent Universe is its proof of randomness. It exists in all its randomness simply because it does, if it did not, it would not exist.

For some time now, humans have been led to believe, that should we aspire to and acquire "virtues" such as loyalty, obedience, honesty, nobility, charity, integrity, truthfulness, graciousness and so on and so forth. And if we did, then our original " DESIGNER" would somehow reward us with immortality - albeit posthumously. Another trendy thought suggests that even without immortality, "virtues'' per se, give meaning and purpose to life.

I do not latch on to the same view. It is my firm belief that in an epoch of ignorance and superstition that those 'virtues' were specifically constructed letter by letter, syllable by syllable & word & word to dissuade the oppressed many from cutting the throats of the bloated few; designed by those who would would benefit most from them. At first, by the vilets of institution: RELIGION and MONARCHIES. Later the Feudal system perpetuated those make believe 'virtues' to appease the serfs, to placate the slaves, to soothe the oppressed,to manipulate them into serving and fulfilling their master's purposes instead of their own. To convince them to remain servile and LOYAL, to indoctrinate them with the silly notion that they should not revolt but meekly accept their fate with dignity and that if they remain faithful and patient, then somehow, they would " INHERIT THE EARTH''. FOR CRYING OUT LOUD!!!

Today, those same fabricated ' virtues', those same unnatural qualities continue to beguile the gullible, the naive and the Innocent into leading artificial lives against the grain of their true nature. With most of the human race forced to waste their fleeting lives labouring like beasts of burden to generate capital of further enrich the few.

I ask you, where is the divine or otherwise in such a miserable existence of quiet desperation? It is mind blogging to accept that such an unjust biased system could ever have been designed, as rumor has it, by just , unbiased and omnipotent creator? Just as artificial 'virtues' exist only in the minds of those who believe in them, so too does meaning exist only for those who seek it.

To believe something to be true, simply because we wish it to be true, does not necessarily make it so. If you are standing ankle - deep in pig shit, no amount of wishful thinking or self delusion will suddenly change reality and put you ankle deep in Swiss chocolate. At the end of the day, you will still be in pig shit.

When all is said and done, we are not divine beings destined for immortal life somewhere in the clouds, but an evolving species of hairy mammals, who for this fleeting moment in time, live on a hot bit of stardust, which in turn spins around a temporary fire. Sooner or later, willing or unwilling, everyone of us is introduced to oblivion. That dear friends, is the long and short of it; everything else is mass delusion. DO not try to readjust your mind - the fault is inherit in reality itself. What I have been saying is this, no matter how much we try to sanitize and distort it, reality is reality. Our thinking can only change the way we see it - it cannot change reality itself.

I am afraid that the pure joy that other animals, madmen and little children derive from life, simply by existing, is all the meaning that life has to offer. Today, we may have evolved beyond a point where this pure joy is no longer possible and it could well be, that it is lost to us forever.

At this moment in time, we are merely recycling atoms, moving matter around on the surface of our rock from one place to another. In the end, whatever we as individuals or collectively as a species manage to achieve, will not amount to much more than just scattered debris of stardust wondering endlessly through time and space, waiting for gravity to weave its magic all over again.

Life is a journey leading nowhere, just as it has been for countless generations before us and will be for countless more after us, until in the end, even eternity and infinity may cease to be...

என் தினமும்

இருட்டில் விட்டால் கூட என் வீட்டு
ஒவ்வொரு மூலையும் எனக்கு அத்துபடி....
ஆனால் பட்ட பகலில் கூட எனக்கு புரியாது
என்னை சுற்றிசுழலும் என் உலகம்...
பார்வை இருந்தும் கையால் துழவி கொண்டே
தட்டு தடுமாறி என் நடை!!!
இதுவரை என்ன செய்தேன்?
இனி என்ன செய்வேன்?
புரியாத கேள்விகளும்...
பதிலறியா மௌனங்களும்
என்னை கட்டி பிடித்து...
பார்க்கும் முகங்கள் எல்லாம்
என்றோ கண்ட முகங்களின் பிரதிபலிப்பு!
விருப்பமிலாத சிரிப்பும்
விரும்பியும் கிட்டாத தெளிவும்
முகமும் மூளையும் குழப்பி குழம்பி
எனை தோற்கடிக்கும்!
எதனுள்ளோ எனை தொலைத்து விட்டு
எதனுள்ளோ தேடி கொண்டே இருக்கிறேன்!
இந்த குருட்டு தேடலில் ஒரு சுகம்
போகும் வழியறியாது
போய் சேரும் இடமும் அறியாது
ஆனாலும்
நிற்காது ஓடுகிறது
என் தினங்கள்!

போரில் நான்!!!

என் பூமகனே!
நான் செய்த புண்ணியம் நீ என்னுடையதானாய்!
ஆனால் நீ செய்த பாவமோ நான் உனக்கு தாயாய்!
எத்தனை எத்தனை தழும்புகள் உன் மனதில்
இந்த ஐந்து வயதுக்குள்!
மழலை சிரிப்பில் மூழ்கி விளையாடும் பருவத்தில்
உனக்கோ என் கண்ணீர் துடைக்கும் வேலை!
எனக்கு கிட்டிய அழகு குழந்தை பருவத்தை
உனக்கு கொடுக்க இயலாது நான்!
ஏனோ நீ ஒற்றை மரமாய் நிற்க நான் காரணமானேன்!
என் தவறுகளின் தண்டனை உனக்கு...

இதோ விடை கொடுக்கிறேன் மீண்டும்
ஒரு கோடி மன்னிப்புடன், என் இதயம் சிதைந்து
உன் முன்!
உயிரே பிசையும் வலி...
உன் கண்ணின் ஒவ்வொரு துளிக்கும்!
இன்னும் எத்தனை வேதனை நீ சகிக்க,
நான் காண வேண்டுமோ!
என் எதிரிக்கும் வேண்டாம் இந்த நரகம்
என் வாழ்க்கை பாதையை அழித்து அழித்து
எழுத சத்தியமாக ஆசை இல்லை எனக்கு!
உன் கண்ணீர் அடக்கி என் கண்ணை துடைக்கும்
உன் பட்டு விரல்கள்!
எத்தனை முதிர்ச்சி உன் கண்ணில்!!!

ஒரு அடி முன் வைக்க, பத்து அடி பின் வழுக்கி
இதோ திரும்ப தொடக்கத்தில் இருந்து என் ஓட்டம்...
நாளை கண் விழிக்கும்போது உன் முடி கலைத்து
முத்தமிட்டு எழுப்ப நான் இல்லை!
என்மேல் விழுந்து பிரண்டு, உன் யானையாய் மாற்றி
உன் பஞ்சு மூட்டையாய் மாறி,
கண்ணாமூச்சி ஆட நான் இல்லை!
மின்னல் வேகத்தில் குளிப்பாட்டி, உடை உடுத்தி,
ஒரு பக்கம் இட்லியும் சக்கரையும் ஊட்டி,
காலனி பூட்டி, பள்ளிக்கு அனுப்பி
புயலடித்து ஓய்ந்த அமைதியை உணர நான் இல்லை!
பள்ளி முடித்து நீ வரும் வழி பார்த்து
ஓடிவரும் உன்னை சேர்த்தணைத்து தூக்கி
உன் திராட்சை விழிகள் விரிய நீ சொல்லும்
கதை கேட்க நான் இல்லை!
இரவு உன்னை கட்டி பிடித்து
கதை சொல்லி உறங்க வைக்க நான் இல்லை!

இத்தனை கொடுமை நான் செய்தும்
விழியில் ததும்பும் நீரோடு, உன் ஈர முத்தத்தில் நனைத்து
என்னை பத்திரமாக இருக்க சொல்லும்
என் ஐந்து வயது தெய்வமே!
இனியாவது உனக்கு விடியல் கிடைக்க
இதோ என் தனிமை பயணம்!
என் வேண்டுதல் எல்லாம் எப்போதும்
உனக்காகவே!
எனக்காகவும் உண்டு ஒரே ஒரு வேண்டுதல்
இனி ஒரு ஜென்மம் இருந்தால்
நானே உன் தாயாய் வரவே அது...
அப்போதாவது ஒரு நல்ல அம்மாவாய் இருக்க!

விடை!!!

மனது கனத்து வலித்தது!
திரும்ப சந்திக்கும் விதி வருமோ!
இல்லை...
எப்போதும் போல நொடியில் மறையும் ஜன்னல் காட்சியாய்
மறைந்து போய் தான் விடுவாயோ!!!
நூலின் சிடுக்காய் மனசு முழுக்க
கேள்விகளும், துணை கேள்விகளும்...
இனி காணவே முடியாது போனால்
தாங்க தைரியமுண்டா என் இதயத்துக்கு?
புதிதா என்ன இந்த இத்து போன என் வாழ்வில்
ரயில் சினேகிதங்கள்!!!
வாழ்க்கை முழுக்க வந்து வந்து
மறையும் மின்மினியாய் முகங்கள்!!!
சிலருக்கு தான் எத்தனை பாக்கியம்!
ஒரே இடத்தில் பிறந்து, அதே இடத்தில் வாழ்ந்தும், முதிர்ந்தும்
அதே இடத்தில் ஜீவன் உதிர்ந்தும் போய்...
ஏனோ எனக்கு ஒரு நாடோடியின் வாழ்வு!
சிறிய மூட்டையாய் முதுகில் நியாபகங்கள் சுமந்து...
செல்லும் வழியெல்லாம் கால் தடம்கூட விடாத காற்றாய்
நான்...
வறண்ட என் பயண பாதையில்
நான் இளைப்பாற எனக்கு கிட்டிய ஒரு அகன்ற மரம் நீ!
மனதும் உடலும் ஓய்ந்து நின்ற நேரம்
மீண்டும் உயிர்பித்தது உன்னால்தான்!
நான் நீராய் போனால், உன் வேறை சேரலாம்
இல்லை
மண்ணாகி போனால், உன்னோடு இறுகி போகலாம்
ஏனோ
அலையும் காற்றாய் போனேனே!!!
எஞ்சியது நினைவில் அந்த சில நிமிட தழுவல் மட்டும்
திசை மாறும் இடமெல்லாம் நான் போக
மீண்டும் உன்னை காண நேர்ந்தால் சந்தோஷம் தான்
ஆனால்
என் தொடல் சில நிமிடம் தான்!
மீண்டும் விடை கொடுப்பேன் உனக்கு
என் முத்தத்தின் ஈரத்தோடு,
கண்ணீரின் சுவை கலந்து!

Back to square one... On the Move!!!

This is girl on the move... again starting from square one. Well, This time, My fate has brought me to Seychelles... Once again, After going through the same painful process of biding my son bye and almost an hour of crying, hugging, lots and lots of excruciating ache inside and loads of eyes staring at me and my son crying at the airport side walk and few of the passengers even stopping to look at us and watching my mom, brother and sis in law and my niece standing and looking at us helplessly ... I finally said bye and boarded a flight to Mumbai, which departed Chennai at almost half past nine at nine.

Well, the fun doesn't end there folks. I reached Mumbai and then was supposed to collect my luggage's and head to international airport. And My luggage went missing. I was supposed to check in for Kenya airlines at 12 midnight. And I was stranded without my luggage. By the time they traced the baggage, which was taken by a fellow passenger who had reached home and was almost about to hit the bed, It was 1'0 clock. Finally had to beg the person to bring the luggage and I was running like a marathon star and after 2 hours of nail biting tension, I finally was in the queue to board the flight to Nairobi. The flight took off at half past 3 and reached Nairobi at 7 in the morning ( Almost 5 hour journey).

Nairobi airport was no different from any other. Loads of tourists, crowded. Finally took a flight from there to Seychelles at 9 in the morning and We were flying over Indian Ocean and finally reached this place. So I have started to work here. Nice job. Learning Creole, which is the language of Seychellois.

As I always say, Same characters and same story line with different actors and different dialect. So that is it in nut shell....lol

I am going to write a book like Adventures of Sinbad which stars me Of course! with all my silly hideous experiences... Once again dreaming of the day, when I can be with my son !!!

காதல் மறித்து...

எப்போது புரியும் உனக்கு, என் அன்பே
உனக்கான என் காதல் மறித்து
வருடம் பல ஆன உண்மை!
வார்த்தைகளில் பஞ்சம் இப்போது அன்பு
நம் தொடக்கம் எப்படியோ?
பட்டசாய் வெடித்து, வெளிச்சவண்ணம் பாய்ச்சி
இப்போது மிச்சம் குப்பையாய்...

காதலின் சாயல் கூட காணாமல் போய் நாட்கள் பல
கண்ணில்...
உயிர்ப்புடன் தகிப்பதோ இன்று
ஊமையான கூக்குரலும்...
மூச்சடைக்கும் வாழ்க்கையும்...
சொல்லாத வெறுப்பும்...
உயிர் கொல்லும் தனிமையும்...
வண்ணம் பறித்த பார்வைகளும்...
கனவுகள் காணாமல் போன எதிர் காலமும்...
எப்படி இறந்து போனது என் காதல்...
சட்டென்று சாகவில்லை தான்
தினம் தினம்...

கொஞ்சம் கொஞ்சமாய்
ஒரு பார்வையில் சிறிது மறித்து...
ஒரு சொல்லில் கொஞ்சம்...
சந்தேகத்தில் இன்னும் வேகமாய்...
இறந்த என் காதலை எண்ணி
கண்ணீர் விட தோன்றும்...
ஆனால்
வேதனையை விட வெறுப்பு கூடுதல்
காரணம்...
என் காதலை நீ கொன்ற விதமோ...

யாருக்கு காயமும், வேதனையும், பாதிப்பும் கூடுதல்
இந்த உயிரற்ற விளையாட்டில்?
உனக்கா... எனக்கா...
மறித்தது என் காதல் என்ற உண்மை புதைத்து வைக்கலாம்தான்...
ஆனால்
அந்த புழுக்கம் போதும் நான் இறக்க
இதோ...
என் வாழ்வின் கசப்பு
நான் தொடும் எல்லாவற்றிலும் சாயமாய்...
இத்தனை வேதனை சகிக்க
எத்தனை காதல் இருந்திருக்க வேண்டும்
உன்மேல் என்னுள்...
எஞ்சி இருப்பது வறண்ட நான் மட்டும்
அடுத்து செய்வதறியாது
உன் நினைவுகள் புதைத்த கல்லறையில்
நானே காத்து!

வர்க்கம்

ஈட்டி தங்கி வேட்டையாடி
வீடு காத்து நாடும் காத்த வீர மறவர்
இருந்தனராம் முன்பு...
வீரம் மீசைக்கு பின் மறைந்தும், மறந்தும், மறித்தும்
ஆண்மையும் வாயின் நெருப்பில் பொசுங்கி போக
பொறுப்பும் பெண்ணின் கையில் கொடுத்து விட்டுசூம்பி போன வர்க்கம் ஏனோ
ஆண் என்ற வார்த்தையில் மட்டும் கம்பீரமாய்...

காலை தொடங்கி இரவு வரை
குடும்பம் மட்டும் நினைத்து
பேணி வளர்த்து, பொத்தி பொத்தி காத்து
குடும்ப விருட்சத்தின் ஆணி வேறாய்
பெண்கள்!
இன்று படி தாண்டியும் பத்தினிகள் ஆக
படிப்பும், வேலையும், குடும்பமும் கயிர் போல் திரிந்து நிற்க
நிலை தப்பி விழாமல்
தினமும் கம்பியில் பயணம்...

வீட்டில் அடுப்பெரிக்க பிறந்த பிள்ளைக்கு
பாலூட்ட இயலா அவலம்
ஏனோ
எரியும் நெஞ்சு அணையாது
அந்த மார்பின் பால் கசிவில்...
சமுதாயத்தின் அடையாளத்திற்கு
தாலி மிக முக்கியம்தான்
சுமக்க போவது என்னவோ பெண்தான்
கல்யாண சந்தை பேரம் பேசி
மார் தட்டி விலை போவதோ ஆண்...
ஏனோ சபையில்
தலை நிமிர்ந்து ஆணும்...
தலை குனிந்து பெண்ணும்...

வேசி...

உதட்டில் சாயம்...
கண்ணில் மை...
வாயில் வெற்றிலை...
அலட்சிய பார்வை...
மதமதத்த தேகம்...
இடுப்பில் மடிப்பு...
உதட்டோரம் ஒரு சுழித்த சிரிப்பு...
மார்பு சேலை சரி செய்ய கூட தோன்றாத பெண்மை...
பார்ப்போர் திரும்பி பார்க்க வைக்கும் தோற்றம்...
பெண்களிடம் பொதுவாய் உள்ள எல்லை கோடுகள்
காணாமல் எங்கோ போய்விட்ட நிலை...
கிறக்கமாய் அருகில் ஆண்களிடம் கூட காட்டமாய் ஒரு பேரம்...
விலை படியுமோ படியதோ என்ற கேள்வி குறி
பெண்கள் ஒதுங்கி நின்று கண்ணால் அவளை சுட்டெரிக்க...
யாருக்கு தெரியும் அவள் கதை
என்னவென்று
நோயான தாய் தந்தையோ இல்லை
குடிகார கணவனோ இல்லை
பசியோடு பிள்ளைகளோ...
பண்டமாற்று முறையில் கை மாறும்
இவள் பெண்மை
மறுத்தும் மறித்தும் தான் போய் இருக்குமோ?
ஆனால்
கண்ணோரம் தொக்கி தான் நின்றது
ஒரு சோகம்
இன்னொரு இருட்டை தேடி...